Integracja sensoryczna – na czym polega terapia
Codzienne czynności wymagają od dziecka jednoczesnego odbierania wielu informacji. Podczas ubierania pojawia się dotyk materiału, przy chodzeniu i bieganiu pracuje zmysł równowagi, a wykonywanie precyzyjnych ruchów wymaga odpowiedniego wykorzystania informacji wzrokowych i czuciowych. Organizm musi te sygnały uporządkować, a następnie dobrać do nich odpowiednią reakcję.
Jeśli ukazują się trudności w tym zakresie, mogą być widoczne w pozornie niezwiązanych ze sobą sytuacjach. Dziecko może mieć problem z zapinaniem guzików, na prawdę bardzo często edytować pozycję w trakcie siedzenia, niechętnie uczestniczyć w zabawach ruchowych albo reagować bardzo intensywnie na dźwięki i dotyk. Terapia integracji sensorycznej wykorzystuje aktywności, podczas których obserwuje się sposób reagowania na różnorodne bodźce oraz wykonywania obowiązków angażujących kilka obszarów jednocześnie. Nie chodzi a dodatkowo wyłącznie o samo wykonanie ćwiczenia, niemniej jednak także o sposób, w jaki dziecko przeprowadza swoje działanie.
Ważne miejsce zajmują zadania powiązane z ruchem i orientacją swojego ciała. Dziecko może wykonywać czynności wymagające przechodzenia przez przeszkody, zmiany kierunku, utrzymywania określonej pozycji albo dopasowania siły ruchu do konkretnego zadania. W takich sytuacjach można zauważyć, czy potrafi przewidzieć kolejny stopień działania, jak reaguje na utratę równowagi i czy potrzebuje dodatkowych podpowiedzi. Z punktu widzenia praktycznej ważne jest stopniowanie trudności. To, że dziecko poradziło sobie z prostym celem, nie znaczy jeszcze, że jednakowo zachowa się przy połączeniu kilku zaleceń. Czasami dopiero dodanie elementu wymagającego zapamiętania kolejności, jednoczesnego ruchu rąk i nóg albo reagowania na modyfikację polecenia pokazuje, z czym naprawdę ma trudność. Z tego powodu przebieg zajęć może być modyfikowany zależnie od aktualnej reakcji dziecka, zamiast opierać się każdorazowo na z dokładnością takim samym zestawie aktywności.
Odbieranie bodźców nie ogranicza się do ruchu. Znaczenie mogą mieć także informacje płynące ze skóry, mięśni i stawów, oraz wzrok i słuch. Niektóre dzieci wyraźnie poszukują określonych doznań, na przykład na prawdę często skaczą, kręcą się albo dotykają różnorakich przedmiotów. Inne mogą unikać ruchu, określonych materiałów albo głośnego otoczenia. Sama obecność takiego zachowania nie pozwala jednakże określić jego przyczyny. W powszechnym życiu taka sama reakcja może wynikać ze zmęczenia, stresu, nieznanej sytuacji lub zwykłej preferencji dziecka. Dlatego przy ocenie sposobu przetwarzania bodźców znaczenie ma powtarzalność zachowania a także jego występowanie w różnorakich miejscach. Informacje przekazywane przez rodziców i nauczycieli mogą uzupełniać obserwacje prowadzone podczas zajęć, ponieważ dziecko może reagować przeciwnie w znanym domu, inaczej w dziale rówieśniczej, a jeszcze całkiem inaczej w nowym sąsiedztwie.
Przyglądanie się zmianom w czasie wymaga też zwrócenia uwagi na czynności, które dziecko kreuje poza zajęciami. Sam fakt, że dokładnie sprecyzowane ćwiczenie stało się bardziej intuicyjne, nie musi oznaczać zmiany w zwykłym funkcjonowaniu. Istotne mogą być takie sytuacje jak samodzielne przygotowanie się do wyjścia, użytkowanie z przyborów podczas nauki, zabawa wymagająca współpracy obu rąk czy utrzymanie adekwatnej pozycji przy stoliku. Warto także uwzględnić tempo rozwoju, bieżące sposobów ruchowe a także sytuacje, w których trudności pojawiają się najczęściej. Terapia integracji sensorycznej może obejmować różnorakie formy aktywności, ale wybieranie ćwiczeń powinien wynikać z obserwacji konkretnego dziecka, a nie z samego występowania pojedynczego zachowania. Reakcje na bodźce mogą się edytować wraz z wiekiem i doświadczeniem, dlatego ich interpretowanie wymaga uwzględnienia szerszego obrazu funkcjonowania.
Sprawdź także informacje na ten temat tutaj: neurologopeda łódź.
Informacje na stronie mają charakter wyłącznie informacyjny i nie zastąpią porady lekarza.
[Publikacja sponsorowana]
